قوّت نيست ؛ ليكن قول اوّل غالبا احوط است .
و آب كم [ تر ] از كرّ ، به مجرّد ملاقات نجاست ، نجس مىشود مگر آب استنجا ( كه به ملاقات خصوص نجاست محل ، به شروط مقرّره نجس نمىشود چنانچه اشاره به آن خواهد شد ) « 1 » .
و هرگاه آب جارى نجس شود ، به مجرّد زوال « 2 » تغيير ، پاك مىشود ، و همچنين است حال آب چشمهى ايستاده .
و امّا آب چاه ، پس احوط آن است كه زوال تغيير آن ، به كشيدن حاصل شود ، و هرگاه به جهت طول مكث ، زوال آن تغيير ، از آن [ چاه ] بشود ، احوط آن است كه آن قدر آب از آن بكشند كه بر فرض بقاى تغيير ، زوال آن حاصل شود .
و چون نجاست آب چاه - على المختار - به غير تغيير حاصل نمىشود ، به ذكر منزوحات ( 1 ) * چند كه به جهت تطهير چاه ، به سبب ورود نجاسات چند بر آن - كه بسيارى از علما « 3 » مذكور ساختهاند - حاجت نشد .
و آب ايستاده ، چه به قدر كرّ يا كمتر از آن باشد ، هرگاه نجس شود ، به مجرّد زوال تغيير ، پاك نمىشود ؛ بلكه با زوال تغيير ، اتصال آن به آب كرّ پاك ، لازم است ، و بايد آب كرّ مذكور ، مساوى با او ، يا اعلى از آن باشد ؛ و احوط مراعات امتزاج است ؛ بلكه در تطهير آب جارى نيز امتزاج ، و تكاثر آب از مادّه بر وى نيز احوط است .
هامش
( 1 ) * احوط رعايت آنهاست . ( محمّد باقر )
( 1 ) - در نسخه « غ » وجود ندارد .
( 2 ) - احوط مراعات امتزاج است با آبى كه از مادّه بيرون مىآيد . [ حاشيهى نسخهى ( ص ) ]
( 3 ) - ر . ك : الحاشية على مدارك الاحكام ( وحيد بهبهانى ) ، ج 1 ، ص 105 - 106 ؛ مفتاح الكرامة ، ج 1 ، ص 419 - 424 .