و هرگاه چهار ركعت از نماز شب را به جا آورد ، و بعد خايف از طلوع فجر باشد ، نماز وتر را مقدّم داشته ، در وقت ، آن را به جا آورده .
[ و ] هرگاه وقت وفا نكند ، نافلهى صبح را نموده ، تتمّه را بعد از اداى فريضه قضا مىنمايد ؛ چنانچه در روايتى مذكور است « 1 » .
و ظاهر اين است كه اتمام نماز شب ، به ترتيب ، در اين صورت نيز جايز باشد ؛ چنانچه مقتضاى حكم اوّل است .
و هرگاه طلوع فجر شود ، [ و ] هنوز چهار ركعت را تمام نكرده باشد ؛ نافلهى صبح را نموده ، فريضه [ را ] به جا مىآورد و بعد نماز شب را قضا مىنمايد .
و هرگاه بعد از طلوع فجر بيدار شود نيز چنين مىكند ، هرگاه وقت نافلهى صبح باقى باشد و الّا فريضه را ادا نموده ، بعد همهى آن نوافل را قضا مىنمايد .
و در احاديث صحيحه مذكور است كه چون بعد از طلوع صبح بيدار شود ، نماز شب و وتر را قبل از اداى نماز صبح به جا آورد « 2 » .
و ظاهر آن است كه آن ، محمول بر رخصت باشد ، و نهى فرمودهاند از آن كه آن را عادت خود نمايد . « 3 » پس در صورتى كه كمتر از چهار ركعت را از شب ادراك نموده باشد ، رخصت اتمام نماز شب قبل از اشتغال به فريضه حاصل خواهد بود .
و وقت نافلهى صبح ، بعد از فراغ از نماز وتر است تا ظهور سرخى مشرقى .
هامش
( 1 ) - التهذيب ، ج 2 ، ص 25 ، ح 476 ؛ وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 260 - 261 ، ح 2 باب 47 ، ابواب المواقيت .
( 2 ) - صحيحه محمّد بن عذافر - التهذيب ، ج 2 ، ص 126 ، ح 480 ؛ وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 261 ، ح 1 باب 48 ، ابواب المواقيت .
( 3 ) - التهذيب ، ج 2 ، ص 339 ، ح 1403 ؛ وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 261 - 262 ، ح 3 .