و هرگاه در اثناى عمل ، شكّ باشد ، بر هم زدن آن ، بىدغدغه باعث بطلان نماز نمىشود ؛ پس اگر در اثناى نماز احتياط باشد ، آن را به قصد نماز سنّتى ، اتمام مىنمايد . و در جواز قطع آن ، اشكال است .
و اگر ما بين دو نماز احتياط باشد - چنانچه در شكّ ما بين دو و سه و چهار ما بين دو ركعت ايستاده و دو ركعت نشسته به خاطر آورد - تتمّه را موقوف مىدارد .
و هرگاه در اثناى سجود سهو باشد ، قطع آن ، مانعى ندارد ، و احوط ، آن است كه آن را تمام نمايد .
و اگر مشخّص شود كه آن بنا ، موافق واقع ، اتفاق نيفتاده ، پس اگر در اثناى نماز ، متذكّر شود و مبطل نماز از او ، به وقوع نيامده ، نماز او ، صحيح است ، و موافق آن چه متذكّر شده ، عمل را به انجام مىرساند ، و اگر تداركى بر او لازم آيد ، بعد از نماز ، به عمل مىآورد و نماز احتياطى بر او نيست .
و اگر بعد از نماز ، و قبل از اتيان به عمل شكّ ، به خاطر آورد ، و امرى كه باعث بطلان نماز باشد ، از او واقع نشده باشد ، بر وفق قاعده - كه در سهو مذكور شد - معمول مىدارد ، و تداركى كه به جهت شكّ بر او لازم شده ، از او ساقط است .
بلى ، در سقوط سجود سهو ، به جهت شكّ ميان چهار و پنج ، تأمّل است ، و احوط ، آن است كه آن را به جا آورد .
و اگر در اثناى عمل شكّ ، متذكّر شود ، پس اگر عمل شكّ او ، موافق با نقصى است كه در نماز ، از او واقع شده - چنانچه در شكّ ما بين دو و سه ، بعد از اكمال سجدتين ، بعد از سلام ، مشغول يك ركعت نماز ايستاده شده ، متذكّر شود كه نقص آن يك ركعت است - ظاهر آن است كه عمل را به اتمام رسانيده ، نماز او صحيح باشد .
رساله صلاتيه (فارسى) — صفحة 309
مساهمون: الشيخ محمد تقي الرازي الأصفهاني
ص٣٠٩