تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 431

مساهمون:

ص٤٣١
و بعضى گفته‌اند : هر حرام گوشتى كه قصد اين كس نكند شكار او حرام است ، و اين احوط است ، و حرام است شكار اينها ، و خوردن گوشت اينها ، و كسى كه قصد شكار داشته باشد او را راه نمودن ، و اشاره به شكارى كردن ، و در بر روى آن بستن . و اگر محرم بكشد شكارى را مانند مردار حرام است بر خودش و بر هر محرمى ، و احوط آن است كه محل نيز اجتناب كند ، چنان كه مذهب مشهور ميان علما است . و همچنان كه شكار حرام است ، جوجهء آن حرام است و تخم او نيز حرام است ، و شكار ملخ و خوردن آن نيز حرام است در حال احرام ، و هر چه شكار دريا است حرام نيست بر محرم ، و شكار دريا آن است كه تخم و جوجه در دريا كند .

دوم : جماع است و مقدمات آن ،

چون عقد كردن از جهت خود يا ديگرى ، و گواه شدن بر عقد ، و بوسيدن زنان ، و نظر كردن به زنان به شهوت ، يا برداشتن ايشان به شهوت ، يا بدن خود را به بدن ايشان ماليدن به شهوت اگر چه حلال او باشد .

سوم : طلب منى كردن است

به دست ماليدن به ذكر ، يا به دست بازى كردن و غير آن .

چهارم : بوى خوش است ،

خواه به عنوان بخور كردن و يا بر خود ماليدن و يا بر خود پاشيدن ، و يا خوردن چيزى كه بوى خوش داشته باشد ، و جمعى كثير از علما گفته‌اند كه از بوى خوش مشك و عنبر و زعفران و ورس حرام است ، و بعضى عود و كافور را اضافهء اين چهار كرده‌اند ، و احوط اجتناب است از هر بوى خوشى مگر خلوق كعبه و بوى ميوه‌ها ، و بهتر آن است كه وقت خوردن ميوهء خوشبو دست به دماغ گيرد ، و بايد اجتناب كند از پوشيدن