سوم : كفارهء ظهار است
كه كسى با زن خود بگويد : أنت علي كظهر أمي . يعنى : تو بر من مانند پشت مادر منى يا خواهر يا ساير محارم على الاشهر . اگر اين را بگويد در وقتى كه زن حائض نباشد ، و در آن طهر با او جماع نكرده باشد ، و در حضور دو عادل بگويد ، اگر خواهد جماع كند ، بايد كه كفاره بدهد ، و اگر بدون كفاره جماع كند ، دو كفاره بر او واجب مىشود بنا بر مشهور . و كفاره يك بنده آزاد كردن است ، و اگر عاجز باشد دو ماه پياپى روزه داشتن ، و با عجز شصت مسكين اطعام كردن .
چهارم : كفارهء ايلا است ،
يعنى قسم بخورد كه زوجهء دائمهء خود را چهار ماه يا زياده وطى نكند و زن او را به نزد حاكم شرع برد ، و حاكم حكم كند كه او را طلاق بگويد يا وطى كند و اختيار وطى نمايد ، بايد كه كفاره بدهد ، و كفارهاش كفارهء قسم است كه بعد از اين مذكور مىشود ان شاء اللّه .
پنجم : كفارهء مخالفت قسم است ،
به آن كه قسم خورد به اسماى مقدسهء خدا بر گردن فعلى كه تركش رجحان نداشته باشد ، يا نكردن فعلى كه فعلش رجحان نداشته باشد ، و مخالفت آن قسم نمايد . و كفارهاش آن است كه يك بنده آزاد كند ، يا ده مسكين را اطعام ، و اگر از هر دو عاجز شود سه روز پياپى روزه بدارد .
ششم : كفارهء مخالفت نذر است ،
به آن كه نذر كند فعل امرى را كه راجح باشد ، يا ترك امرى را كه مرجوح باشد و مخالفت نمايد . و كفارهاش بعضى گفتهاند مانند كفارهء قسم است .
و بعضى گفتهاند مانند كفارهء افطار ماه رمضان است يك بنده آزاد كردن ، يا دو ماه روزه گرفتن ، يا شصت مسكين طعام دادن . و بعضى گفتهاند كه اگر نذر تعلق به روزه داشته باشد ، كفارهء افطار