بر افعال بنده هيچ دخلى نيست ، بلكه بر افعال بنده قادر نيست .
و حروريه خارجيان را مىگويند كه به امير المؤمنين عليه السلام ناسزا مىگويند ، زيرا كه اول جمعيت ايشان در قريهاى شد كه آن را حرورا مىگفتند .
و أيضا به سند حسن از فضيل روايت كرده است قال : دخلت على أبي جعفر عليه السلام و عنده رجل ، فلما قعدت قام الرجل فخرج ، فقال لي : يا فضيل ما هذا عندك ؟ قلت : و ما هو ؟ قال :
حروري . قلت : كافر ؟ قال : اي و اللّه مشرك « 1 » .
يعنى : فضيل گفت : داخل شدم بر امام محمد باقر عليه السلام و نزد او مردى بود ، چون من نشستم بر خواست آن مرد و بيرون رفت ، پس گفت آن حضرت با من كه اى فضيل چيست اين مرد نزد تو ؟ گفتم : چه مذهب دارد ؟ گفت : حرورى است يعنى خارجى است ، گفتم : كافر است ؟ گفت : آرى و اللّه مشرك است .
و برقى در محاسن روايت كرده است به سند حسن از على زرگر قال قال : ان المؤمن ليشفع لحميمه الا أن يكون ناصبيا ، و لو أن ناصبا شفع له كل نبي مرسل و ملك مقرب ما شفعوا « 2 » .
ظاهرا از حضرت صادق عليه السلام روايت كرده است يعنى گفت : به درستى كه مؤمن البته شفاعت مىكند براى خويش خود ، مگر آن كه ناصبى باشد ، و اگر ناصبى را شفاعت كند از براى او هر پيغمبرى مرسل و هر ملك مقرب ، هرآينه شفاعت ايشان در حق او مقبول نگردد .
و ابن بابويه رحمه اللّه در كتاب عقاب الاعمال به سند ضعيف
هامش
( 1 ) اصول كافى 2 / 387 ، ح 14 .
( 2 ) محاسن برقى ص 186 ، ح 198 .