كه بخل ورزيدند در دنيا به آن و در راه خدا ندادند در روز قيامت ، و هر كس شتر يا گاو يا گوسفند داشته باشد و زكات آن را ندهد حق تعالى حشر كند او را در صحرائى لغزنده ، و پامال كند او را هر حيوانى شكافته سمى به سم خود گزند او را به دندان و نيش هر صاحب زهرى به نيش خود ، و هر كه زراعت داشته باشد يا باغ خرما و انگور داشته باشد و زكات آن را نداده باشد ، آن قطعههاى زمين را تا طبقهء هفتم طوق كرده در گردن او اندازند ، و آن همه آتش گردد تا روز قيامت « 1 » .
و به روايت معتبر ديگر هر كه زكات مالش را ندهد حق تعالى آن مال را اژدهائى گرداند در گردن او كه دماغش را خورد ، و گوشش را به دندان كند تا از حساب خلائق فارغ شوند « 2 » .
و در حديث ديگر حضرت صادق عليه السلام فرمود : كه هيچ مالى در صحرا و دريا تلف نمىشود مگر به ندادن زكات « 3 » .
و حق تعالى مىفرمايد
« مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ »
« 4 » .
يعنى : مثل جماعتى كه صرف مىنمايند مالهاى خود را در راه خدا از زكات و خمس و جهاد و حج و غير آنها مانند دانه ايست كه برويد از آن هفت خوشه ، و در هر خوشه صد دانه بوده باشد كه مجموع هفتصد برابر مىشود ، و حق تعالى مضاعف مىگرداند به أضعاف اين از براى هر كه خواهد .
هامش
( 1 ) من لا يحضره الفقيه 2 / 9 - 10 .
( 2 ) فروع كافى 3 / 505 ، ح 16 .
( 3 ) فروع كافى 3 / 505 ، ح 15 .
( 4 ) سورهء بقره : 261 .