صحيح است ، و بنا بر چهار مىگذارد ، و نماز را تمام مىكند ، و دو ركعت نماز ايستاده مىكند كه اگر دو باشد چهار شود ، و اگر پيش از سر برداشتن از سجدهء دوم شك كند ، أحوط آن است كه چنين كند ، و اعاده نيز بكند .
چهارم : آن است كه شك كند ميان دو و سه و چهار ،
پس اگر پيش از رفتن به سجدهء دوم است ، نمازش باطل است ، و اگر بعد از سر برداشتن از سجدهء دوم است بنا بر چهار مىگذارد ، و تشهد مىخواند و سلام مىگويد ، و دو ركعت ايستاده مىكند و سلام مىگويد ، و دو ركعت نماز نشسته مىكند .
و اگر بعد از سر برداشتن « 1 » به ركعت ديگر اين شك را بكند ، باز بنا بر چهار مىگذارد و آن ركعت را بر هم مىزند و مىنشيند ، و اگر تشهد نخوانده است مىخواند و سلام مىگويد ، و باز دو ركعت ايستاده و دو ركعت نشسته مىكند « 2 » ، و احتياطا دو سجدهء سهو مىكند . و اگر بعد از رفتن به سجدهء دوم و پيش از سر برداشتن باشد ، أحوط آن است كه چنين كند بىسجدهء سهو و اعاده نيز بكند .
پنجم : آن است كه شك كند ميان چهار و پنج ، پس آن سه صورت دارد :
هامش
( 1 ) خواستن - خ ل .
( 2 ) ظاهرا مخير باشد ميان آن كه دو ركعت ايستاده را مقدم دارد يا دو ركعت نشسته را ، و أحوط مقدم داشتن دو ركعت ايستاده است ، و بعضى گفتهاند كه بجاى دو ركعت نشسته يك ركعت ايستاده مىتواند كرد ، و ظاهرا مجزى نباشد ، و بعضى گفتهاند كه در چنين شكى يك ركعت ايستاده و دو ركعت نشسته مىكند ، و عمل به آنچه گفتيم اقوا است « منه » .