تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 247

مساهمون:

ص٢٤٧
و به گمان فقير اگر در آخر نيز دو مرتبه لا إله الا اللّه بگويد خوب است .

[ شروع نماز ]

و سنت است در ميان اذان و اقامه به سجده رود و بگويد « لا إله الا أنت سبحانك و بحمدك عملت سوءا و ظلمت نفسي فاغفر لي ذنبي انه لا يغفر الذنوب الا أنت » . يعنى : بار خدايا توئى پادشاه ثابت دائم ، نيست معبودى به جز تو ، پاك مىدانم و منزه مىشمارم تو را از هر چه لايق جلال ذات و كمال صفات تو نيست ، و تو را حمد و شكر مىكنم ، بد كرده‌ام و ستم بر نفس خود كرده‌ام ، پس بيامرز از براى من گناه مرا ، به درستى كه نمىآمرزد گناهان را به غير از تو . پس دو مرتبه بگويد : « اللّه أكبر » و بگويد : « لبيك و سعديك و الخير في يديك ، و الشر ليس اليك ، و المهدي من هديت ، عبدك و ابن عبديك بين يديك منك و لك و اليك ، لا ملجأ و لا منجا و لا مفر منك الا اليك ، سبحانك و حنانيك تباركت و تعاليت سبحانك رب البيت الحرام » . يعنى : مىايستم در خدمت تو ايستادنى بعد از ايستادنى يعنى هميشه در خدمت تو ايستاده‌ام ، و يا آن كه چون از ما پيمان طلبيده‌اى اينك اجابت تو كرده‌ام ، و لبيك‌گويان در خدمت تو ايستاده‌ام ، و يارى مىكنم تو را يارى نمودنى بعد از يارى نمودنى ، يعنى پيوسته فرمانبردار توام ، نيكيهاى دنيا و آخرت همه در دست قدرت و رحمت تو است ، و بد از تو نيست و به سوى تو راهى ندارد ، هدايت يافته كسى است كه تو او را هدايت كرده‌اى ، بندهء توام و كنيز و غلام‌زادهء توام كه در خدمت تو ايستاده‌ام . از تو است ابتداى وجود من و به تو است بقا و ياورى من ، و از