كه خراج آن ولايت را جمع كند ، و با دشمنان دين جهاد كند ، و اهل بلاد را به اصلاح آورد ، و بلاد را آبادان كند ، پس امر كرد او را به پرهيزگارى از محرمات الهى ، و اختيار كردن طاعت خدا ، و متابعت كردن آنچه امر كرده است به آن در كتاب خود از فرائض و سنن كه سعادت نمىيابد احدى مگر به متابعت آنها ، و شقى نمىشود مگر به انكار آنها و ضايع كردن آنها .
و امر فرمود او را كه ياد كند خدا را يعنى ولى خدا و دين خود را به دست و دل و زبان ، به درستى كه حق تعالى متكفل شده است كه يارى نمايد هر كه او را يارى كند ، و عزيز گرداند هر كه دين او را عزيز كند .
و امر كرد كه بشكند نفس را در هنگام شهوتها ، و لگام بر دهانش زند در وقت سركشيها ، بدرستى كه نفس آدمى امركننده است به بديها ، مگر آن كه خدا رحم كند .
پس بدان اى مالك كه تو را فرستادم به سوى خلقى چند كه جارى شده است بر آنها دولتها پيش از تو از عدل و جور ، و به درستى كه مردم خواهند كرد از امور تو در مثل آنچه نظر مىكنى تو در آن از امور واليان پيش از تو ، و خواهند گفت در حق تو آنچه تو مىگفتى در حق ايشان ، و استدلال نمىكنند مردم بر نيكى صالحان مگر به آنچه خدا جارى مىكند از براى ايشان بر زبانهاى بندگانش ، بايد كه محبوبترين ذخيرهها عمل صالح او باشد .
پس مالك شو و ضبط كن خواهش نفس خود را ، و بخيل باش در او گذاشتن نفس خود به چيزى كه خدا حلال نكرده است براى تو .
و بايد كه انصاف دهى از نفس خود ، خواه موافق خواهش تو باشد و خواه نباشد ، و پيراهن دل خود گردان رحم كردن بر رعيت ، و محبت ايشان ، و لطف و مدارا كردن با ايشان .
بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 136
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٣٦