كند بعيد نيست كه ثمرهء دنيوى آن را مانند طول عمر در ما نحن فيه نيز عطا فرمايد ، چه اين منفعت عاجل دنيوى قليل و فانى ، و ثواب آجل اخروى كثير و باقى است . و هرگاه خداوند كريم مهربان آن را عطا فرمايد اين را نيز كرامت مىتواند فرمود .
و بالجمله قصد زيارتى كه زائر نموده است در اين سه صورت ممكن است كه سبب طول عمر او شود ، و به اين جهت در خانهء خود وفات ننمايد .
و پوشيده نماند كه به اين جواب اگر چه آن اشكال مندفع مىشود ، ليكن خدشه هنوز باقى است ، و خدشه آن است كه تأخير اجل در صورت اول با وجود آن كه توفيق زيارت نمىيابد بىفايده مىنمايد .
و جواب اين است كه هر چند ادراك زيارت نمىنمايد ، ليكن بعد از خروج از منزل حكم زائر بهم مىرساند ، و ثوابهاى عظيمى را كه از براى زائر آن حضرت از حين بيرون آمدن از خانه و طى نمودن منازل است در مىيابد .
چه در احاديث بسيار وارد شده است كه چون زائر آن حضرت به عزم زيارت از خانهء خود بيرون مىرود به گام اول كه بر مىدارد گناهانش آمرزيده مىشود .
آن كه گوئيم : مفاد اين حديث شريف نه آن معنا است كه به اذهان متبادر مىشود كه اين ايام داخل عمر زائر نيست ، بلكه مراد اين است كه در روز قيامت كه حساب عمرها را مىكنند و مىپرسند كه در چه چيز آن را فانى كردهاند ، حساب اين ايام را از زائر آن حضرت نمىخواهند و نمىطلبند .
و اين ترك حساب اكرامى است كه حق تعالى نسبت به زائر آن
بيست و پنج رساله فارسى (فارسى) — صفحة 111
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١١١