فأما الممضات التى لست بالغا * مبالغها منى بكنه صفات
قبور ببطن النهر من جنب كربلا * معرسهم منها بشط فرات
توفوا عطاشا بالفرات فليتنى * توفيت فيهم قبل وفاتى
يعنى : پس اما آن مصيبتها كه دل مرا سوخته و به درد آورده است ، و چندان كه سعى كنم وصف آنها چنان چه بايد نمىتوانم گفت ، اندوه بر صاحبان قبرى چند است كه واقعاند در نزديك نهرى كه از پهلوى كربلا جارى است ، و در آخر شب اگر در آنجا نزول نمايند وقت چاشت به نهر فرات مىرسند ، وفات يافتند و شهيد شدند با لب تشنه در كنار نهر فرات ، چه بودى اگر من در مصيبت ايشان پيش از وقت مردن مىمردم .
مترجم گويد : فرات نهر بزرگى است كه در پنج فرسخى كربلاى معلا مىگذرد ، و از آن نهرى جدا كرده بودند كه به كربلا مىآمده و به كوفه مىرفته ، و آبادانى كوفه از آن نهر بوده است ، و آن نهر بود كه بر روى حضرت امام حسين عليه السلام بستند ، و اثر آن نهر نزديك مرقد منور حضرت عباس رضى اللّه عنه ظاهر است ، و عباس از آن نهر آب برداشته بود كه براى لب تشنهگان اهل بيت عليهم السلام بياورد ، او را در ميان گرفتند ، و در حوالى آن نهر او را شهيد كردند ، لهذا دور از ساير شهدا در آنجا مدفون شده .
و ابن علقمى كه وزير مستعصم بود و از علماى شيعه بود ، و او باعث بر طرف شدن مستعصم شد كه آخر خلفاى اشقياى بنى عباس است ، چون حديثى شنيده بود كه حضرت امام جعفر صادق عليه السلام چون به كربلا تشريف آوردند خطاب به اين نهر كردند كه تو را بر روى جدم امام شهيد بستند و تو هنوز جارى هستى