قيّم هم استناد مىكنند و براى اثبات نظريات خود ، به گفتار او تمسك مىجويند . از اين جهت ما هم در چند مورد به فتاواى وى اشاره خواهيم كرد .
محمّد بن عبدالوهاب بنيانگذار وهابيت
مذهب وهابى و وهابىگرى منسوب است به شيخ محمّد بن عبدالوهاب تميمى نجدى و اين نسبت از نام پدر او « عبدالوهاب » گرفته شده است . گرچه وهابى ها اين نسبت را قبول ندارند و مىگويند « وهّابى » را دشمنان آنان به آنها اطلاق نموده و لذا خود را گاهى به اعتبار محمّد عبدالوهاب « محمّدى » و گاهى به اعتبار پيرويشان از صحابه و سلف صالح به اعتقاد خودشان « سلفيّه » مىنامند .
شيخ محمّد در سال 1115 ق . در شهر « عُيينيّه » از توابع نجد حجاز تولّد يافت .
پدرش در آن شهر قاضى بود و از علماى حنبلى به شمار مىرفت . شيخ محمّد در دوران كودكى به مطالعهء كتاب هاى مذهبى ؛ از تفسير ، حديث ، فقه و همچنين مطالعه آراء و عقايد مختلف سخت علاقهمند بود .
او فقه حنبلى را در زادگاهش و در نزد پدرش آموخت . سپس براى تكميل معلومات رهسپار مدينهء منوّره گرديد و در آنجا به تحصيل پرداخت .
« احمد زينى دحلان » مورخ و معاصر شيخ محمد مىنويسد ، محمّد بن عبدالوهاب در همان دوران تحصيل گهگاه مطالبى بر زبان مىراند كه از عقايدى خاص حكايت داشت ؛ به طورى كه اساتيد وى نسبت به آيندهاش نگران شده و مىگفتند : اگر اين فرد به تبليغ بپردازد ، گروهى را گمراه خواهد كرد .
محمّد بن عبدالوهاب چندى بعد ، مدينه را به سوى نقاط ديگر ترك كرد . چهار سال در بصره و پنج سال در بغداد و يك سال در كردستان و دو سال در همدان و اندك زمانى هم در اصفهان و قم رحل اقامت افكند ، آنگاه به « حريمله » زادگاه پدرش رفت و تا زمانى كه پدرش زنده بود ، وى كمتر سخن مىگفت و گاهى ميان او و پدرش نزاعى در مىگرفت ولى پس از درگذشت پدرش به سال 1153 كه شيخ محمد 38 سال داشت پرده از روى عقايد خود برداشت و تبليغات او در اين شهر افكار عمومى را بر آشفت ؛ بهگونهاى كه