در تاريخ ابن كثير در ضمن بيان مراسم دفن ابراهيم از سومين گريه رسول خدا سخن به ميان آمده است كه در اين مرحله ، حزن و اندوه و گريه آن بزرگوار موجب اندوه شديد مسلمانان شركت كننده در مراسم دفن گرديده و در كنار قبر با صداى بلند گريه نموده‌اند و آن حضرت مجدداً فرموده است : « چشممان گريان و قلبمان محزون ولى چيزىكه موجب خشم خداست بر زبان نمىآوريم و اينك اى ابراهيم در فراقت شديداً محزون هستيم » ( بكى رسول‌اللَّه و بكى المسلمون حوله حتّى ارتفع الصوت ثمّ قال : تدمع العين و يحزن القلب و لا نقول ما يغضب الربّ و انّا عليك يا ابراهيم لمحزونون ) . « 1 » عبدالرّحمان بن حسان بن ثابت هم نقل مىكند كه مادرم سيرين ( خواهر ماريه ) مىگفت به هنگام دفن ابراهيم من در كنار قبر بودم و گريه مىكردم و كسى هم از گريه من ممانعت نمىنمود : ( و أنا أبكى عند قبره و لاينهاني أحد ) . « 2 »