بنا به نقل ابن عبدالبر ، پيكر ابراهيم را مرضعه و پرستارش امّ برده غسل داد . « 1 » ولى مشهور اين است كه مراسم غسل وى به وسيله فضل بن عباس انجام گرفته است . و در اين مراسم رسول خدا صلى الله عليه و آله و عمويش عباس در گوشه‌اى نشسته بودند و چگونگى آن را نظاره مىكردند « غسله فضل بن عباس و رسول اللَّه و العباس جالسان » . « 2 »

در سنن ابن ماجه از انس بن مالك نقل مىكند چون ابراهيم از دنيا رفت رسول خدا صلى الله عليه و آله به هنگام كفن كردن جسد وى فرمود : « بر كفن نپيچيد تا براى آخرين بار او را ببينم ، آنگاه در كنار او نشست و به روى جنازه خم شد و گريه نمود ( لا تدرجوه في اكفانه حتى انظر اليه فأتاه فأنكب عليه وبكى ) . « 3 » اين گريه رسول خدا در تاريخ ابن كثير با توضيح جالبترى نقل شده است ؛ زيرا او اين جمله را نيز اضافه نموده است : « فبكى حتّى اضطرب لحياه و جنباه » ؛ « 4 » « رسول خدا آن چنان گريه مىنمود كه چانه و شانه‌هاى آن حضرت از شدت گريه تكان مىخورد . »

ابن كثير در ضمن جمله‌اى به تشييع جنازهء ابراهيم اشاره مىكند و مىگويد : « فغسله و كفنه و خرج به و خرج معه النّاس » « 5 » اين جمله نشانگر اين است كه پس از مراسم تغسيل و تكفين آنگاه كه جسد را به سوى بقيع حركت داده‌اند مردم نيز در پشت سر جنازه به همراه رسول خدا صلى الله عليه و آله به حركت درآمده و همانند خود آن حضرت در تشييع جنازه ابراهيم شركت نموده‌اند .