سلامة القرآن من التحريف (تحريف ناپذيرى قرآن) ( فارسى) — صفحة 231

همه رد وانكار خود أهل سنت درباره‌ى اين نظريه چه پاسخى دارد ؟ وبر فرض محال كه همه‌ى قرائت‌ها ونظريه‌ى نسخ التلاوة از ناحيه‌ى خدا باشد ، آيا همه‌ى أصناف أحاديث موهومه در منابع أهل سنت - كه در بخش أول گذشت - مانند اخبار : « لحن در قرآن » ، « زيادة در متن آيات قرآن » ، « دست‌برد شياطين در وحى قرآن » و . . . از جنس قرائت يا نسخ التلاوةاند ؟ ! چاره‌ى ديگر اين افراد ، طرح اشتراك نظريه‌ى نسخ التلاوة بين فريقين است . آنان مىگويند : « نسخ التلاوة ، مورد پذيرش فريقين است » « 1 » ؛ آن‌گاه نام چهار تن از بزرگان شيعه ، يعنى شيخ طوسي ( م . 460 ه . ق ) ، سيد مرتضى علم الهدى ( م . 436 ه . ق ) ، شيخ طبرسى ( م . قرن ششم ه . ق ) وكمال الدين العتائقي الحلى را مىآورند ومىگويند اين چهارتن ، نظريه‌ى نسخ التلاوة را پذيرفته‌اند . « 2 » اولًا ، بر فرض كه اين بزرگان از شيعه وهر كس ديگر ، اين نظريه را پذيرفته باشند آيا اين امر موجب اعتبار اين نظريه خواهد شد ! ؟ ثانياً ، اينان با آن كه ادعا مىكنند نص عبارات اين افراد را ديده‌اند ، ليكن با عدم دقت وحتى عدم رعايت امانت در نقل ، در اين نسبت دچار لغزش شده ، ديگران را نيز به اشتباه مىاندازند . اساساً اين افراد از شيعه در برابر گروهى از معتزله كه منكر وجود نسخ در مقام ثبوت وامكان‌اند ، بر امكان نسخ التلاوة استدلال مىكنند وآن را محال نمىدانند ؛ ليكن در مقام تطبيق واثبات ، وقوع آن را به دليل آن كه اخبار آنها اخبار آحاد است انكار مىكنند ؛ « 3 » بنابراين نبايد امكان نسخ در مقام ثبوت را با وقوع آن در مقام اثبات خلط كرد ؛ البتة به جز علم الهدى سيد مرتضى كه تنها نسخ درمقام ثبوت را مىپذيرد ، « 4 » ديگر دانشمندان شيعه در مقام اثبات نيز تنها نسخ « آيه‌ى رجم » را كه از سنخ نسخ التلاوة