بههيچوجه نمىتوان نصّ را ناديده گرفت و بهظاهر اكتفا كرد !
و اگر هم حوزيان دوباره بدون هيچگونه دليلى اصرار كنند كه چون آيهى مذكور ، در بين آيات ارث نازل شده ، فقط شامل احكام بعد از مرگ است ، مىگوييم ، قرارداشتن آيهى مباركه در ميان آيات ديگر بههيچوجه منالوجوه اطلاق حكم الهى را نقض نمىكند ؛ مثلًا آيهى خمس : « واعلموا أنّنما غَنِمتُم مِن شى فأن للَّهِ خُمُسَه و للرّسول » ( سورهى انفاق ، آيهى 41 ) دربين آيات جنگ واقع شده ولى تمامىِ احكام خمس را بيانگر است و با فراگيرى آن ، هرگز منافاتى ندارد ؛ وانگهى غنيمت در انحصار جنگ نيست چه از جهت لُغوى و چه از ديدگاه قرآن مانند آيهى « فَعِندَاللَّه مغانُم كثيرة » ( سورهى نساء ، آيهى 94 ) در حالىكه خدا جنگ نمىكند و اگر « ما غَنِمُتم مِن شى » در اختصاص جنگ بود ، آيه بهصورت « ما غنمتم فىالحرب » نازل مىشد ، ولى « من شى » دليل بر استغراقِ بلااستثناء است ، بنابراين حمل آن بر غنيمت جنگى - كه يكى از هزاران غنائم است و تنها در بعضى زمانها اتفاق مىافتد - مستهجن است .
در نتيجه براى رفع اختلاف بين ورثهى مرحومهى فوقالذكر و شخص اجنبى متصرفِ مال ، بايد بهقرآن رجوع كرد و برمبناى آيهى : « و ما اختلفتم فيه من شى فحُكمه الىاللَّه . . . » ( سورهى شورى ، آيهى 10 ) رافع اختلافات حكماللَّه است كه تفصيلًا نقل شد و اقوال مشهورهى فقهاء در مقابل قرآن ، بههيچوجهى حجيت شرعيه ندارد ، بلكه اساساً اجتهاد در مقابل نصّ كتاب و سنّت باطل است .
نگرشى جديد بر حقوق بانوان در اسلام (فارسى) — صفحة 96
مساهمون: الشيخ محمد الصادقي الطهراني
ص٩٦