بر مبناى شكايت ، سرقت با شهادت به ثبوت رسيد ولى پيش از آن كه مقامات قضايى ، امكان دسترسى به سارق را داشته باشند ، توبهاش براى قاضى ثابت گرديد ( و توبه سارق قبل از امكان دستگيرى محرز شد ) ، شكايت و شهادت مذكوره ، موجب حد نيست زيرا : « الا الذين تابوا من قبل ان تقدروا عليهم فاعلموا ان اللَّه غفور رحيم » مگر كسانى كه پيش از امكان دسترسىتان بر آنها ، توبه كرده باشند ، پس بدانيد محققاً خدا بسيار بخشنده رحمتگر بر ويژگان است . هم در دنيا - كه با شرايط مذكور - حد را منتفى مىگرداند و هم در آخرت كه « توبه كننده » معذب نخواهد بود ، زيرا « غفور » مبالغه در غفران است و نتيجه اين غفران . بخشش گناه در دنيا و آخرت مىباشد به استثناى تصرفات نامشروع مالى كه در صورت امكان بايد برگشت داده شود ، آيه مذكوره در مورد محاربين با خدا و رسول و سعى كنندگان در افساد است تا چه رسد به كسى كه محارب نبوده و سعى در افساد نيز ندارد . بلكه سرقتى عارى از محاربه و سعى در افساد انجام داده كه در صورت توبه مشروطه به طريق اولى بخشوده است .
سؤال 43 )
در مواردى كه شارع مقدس شيوه يا ابزار خاصى را در اجراى مجازات در نظر گرفته است - مانند رجم يا كشتن با شمشير - بفرماييد :
الف - ايا شيوه يا ابزار ياد شده موضوعيت دارد ؟ به عبارت ديگر در
پرسش و پاسخهاى احكام قضايى بر مبناى قرآنى (فارسى) — صفحة 55
مساهمون: الشيخ محمد الصادقي الطهراني
ص٥٥