ساير متعلقات صيغه عقد باشد نه در دو لفظ « ايجاب وقبول » ، و اما تلفظ غلط دو لفظ ايجاب وقبول ، بنابر احتياط ، كفايت نمىكند چنان كه بگويد : « جوزتك » به جاى « زوَّجتُكَ . » حكم اشتباه در اعراب الفاظ نيز چنين است .
4 - در جارى كردن صيغه عقد ، قصد انشاء يعنى بيان صيغه عقد به هدف اجراى عقد ، شرط است .
5 - براى اجرا كنندهء صيغه عقد شرط نيست مفهوم صيغه را به گونهاى تفصيلى بداند ، بلكه كافى است به همين نكته آگاهى داشته باشد كه مفهوم اين صيغه انشاء نكاح وتزويج است ، ولى با اين حال ، احوط ، داشتن آگاهى تفصيلى است .
6 - موالات يعنى پى در پى بودن ايجاب وقبول شرط است ، بدين معنى كه لفظ قبول مستقيماً و بدون فاصله پس از ايجاب ذكر گردد ، ومعيار اين است كه نزد عرف پى درپى بودن صدق كند ، و اگر فاصلهاى در آن باشد كه عرفاً خللى به پى در پى بودن آن وارد نكند صحيح است ، چنان كه يكى از دو طرف پيشدستى كند و بگويد :
« انكحتك » و طرف ديگر چيزى نگويد مگر پس از آن كه سرپرستش او را نصيحت كند تا قانع شود و بگويد « قَبِلت » ، زيرا اين فاصله ميان ايجاب وقبول با مقتضيات عقد تناسب دارد .
7 - يكى بودن مجلس ايجاب وقبول شرط نيست « بدين معنى كه صيغه عقد در يك مكان جارى شود . »
پس اگر طرف قبول در مجلس حضور نداشته باشد و طرف ايجاب عبارت ايجاب را تلفظ كند ، و طرف قبول پس از شنيدن خبر آن ، بگويد : « قَبِلتُ » عقد صحيح خواهد بود ، به شرط آن كه فاصله
احكام خانواده و آداب ازدواج (فارسى) — صفحة 111
مساهمون: آژير
ص١١١