غضبناك شود ، شناخته نمىشود غضب او مگر به اين كه ملائكه - كه حاملان عرشاند - مىيابند سنگينى اللَّه تعالى را بر ميان دو شانههاى خود ، پس مىافتند به روى خود به سجده ، پس چون رفت غضب ، سبك مىشود اللَّه تعالى و برمىگردند سوى جاهاى خود ؛ به معنى اين كه برمىخيزند .
پس گفت امام رضا عليه السلام در ابطالِ اين روايت كه : خبر ده مرا از اللَّه - تَبَارَكَ وَ تَعَالى - از وقتى كه دور از رحمت خود كرده ابليس را تا امروز ، او غضبناك است بر او ، پس كى راضى شد ؛ و اللَّه تعالى در بيانى كه تو مىكنى او را ، هميشه غضبناك بوده بر او و بر دوستان او و بر تابعان او ، چگونه جرأت مىكنى كه صفت كنى صاحب كلّ اختيارت را به گرديدن از حالى به حالى ، به معنى صفتى كه از صفات افعال نيست به صفتى ديگر مثل آن و به اين كه جارى مىشود بر او آنچه جارى مىشود بر مخلوقان ، كه اسماى جامدهء محض باشد ، مثل جسم . اى تنزيهِ او از هر نقص و قبيح ؛ و بلند مرتبه است از اين قسم صفات ؛ چه بر طرف نشده با بر طرف شدگان و متغيّر نشده از حالى به حالى با متغيّران و متحرّك نشده با متحرّكان . و هر كه سواىِ اوست ، در تحت قدرت او و تدبير اوست و جميعِ ايشان سوى او محتاجاند و او بى نياز است از هر كه سواى اوست .
[ حديث ] سوم
اصل : [ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ ، عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسى ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ] عَنِ الْفُضَيْلِ بْنِ يَسَارٍ ، قَالَ : سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ :
« وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ »
« 1 » فَقَالَ : « يَا فُضَيْلُ ، كُلُّ شَيْءٍ فِي الْكُرْسِيِّ ، السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ وَكُلُّ شَيْءٍ فِي الْكُرْسِيِّ » .
شرح : بيان شد در شرح حديث اوّل اين باب در شرح « فَالْكُرْسِيُّ مُحِيطٌ بِالسَّمَاوَات » تا آخر ، كه : كُرْسِي عبارت است از حمل و امساكِ اللَّه تعالى چيزها را .
يعنى : روايت است از فضيل بن يسار گفت كه : پرسيدم امام جعفر صادق عليه السلام را از
هامش
( 1 ) . بقره ( 2 ) : 255 .