لا يَقْبِض يا از فَيْذَهَب [ كه ] به صيغهء مضارع غايبهء معلوم باب [ مَنَعَ ] « 1 » است .
باء در بِمَا براى تعديه يا براى مصاحبت است .
الجُفاة ( به ضمّ جيم و تخفيف فاء ، جمع جافِي ) : دور افتادگان از آن علم ، به تأويل و تخصيص نامعقول ، به خيال اين كه به غير پيروى ظن چاره نيست .
لَا خَيْرَ فِي شَيْء لَيسَ لَه أصلٌ براى بيان اين است كه كسى كه آيات بيّناتِ محكمات را اصل نساخته باشد در اقوال و افعال خود ، سرگردان و گمراه و گمراه كننده است و آن ، حال مخالفان شيعهء اماميّه است .
يعنى : گفت امام جعفر صادق عليه السلام كه : به درستى كه پدرم امام محمّد باقر عليه السلام مىگفت كه : به درستى كه اللَّه - عَزَّ وَ جَلَّ - باز نمىگيرد از مردمان ، آيات بيّناتِ محكمات را بعد از آن كه فرو مىفرستد آن را ، و ليك مىميرد داناى آن آيات بيّناتِ محكمات . پس مىبَرد از ميان مردمان ، دانش خود را . پس پيشوايى مىكنند مردمان را دور افتادگان از آن آيات بيّناتِ محكمات . پس گمراه مىشوند آن پيشوايان و گمراه مىكنند ديگران را . و نيست خوبى در مذهبى و طريقتى كه نيست آن را بنيادى از آيات بيّناتِ محكمات قرآن كه علم است .
[ حديث ] ششم
اصل : [ عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ ، عَمَّنْ ذَكَرَهُ ، عَنْ جَابِرٍ ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام ، قَالَ : ] « كَانَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عليه السلام يَقُولُ : إِنَّهُ يُسَخِّي نَفْسِي فِي سُرْعَةِ الْمَوْتِ وَالْقَتْلِ فِينَا قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ :
« أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّا نَأْتِي الْأَرْضَ نَنْقُصُها مِنْ أَطْرافِها »
« 2 » وَهُوَ ذَهَابُ الْعُلَمَاءِ » .
شرح : الأطْراف ( جمع طَرِيف ) : نفيسها .
يعنى : بود امام زين العابدين عليه السلام كه مىگفت : به درستى كه بىمضايقه مىكند مرا
هامش
( 1 ) . « ظ » : نَصَرَ .
( 2 ) . رعد ( 13 ) : 41 .