568 - شاهدى ندارد بر گناهش شهادت دهد
معاويه بن وهب مىگويد : از حضرت صادق عليه السلام شنيدم مىفرمود : به هنگامى كه عبد توبه خالص كند توبهاى كه بر آن استقامت ورزد ، محبوب خدا مىشود و در دنيا و آخرت در پوشش حضرت حق قرار مىگيرد ، عرضه داشتم : اين پوشش چگونه است ؟ فرمود :
دو ملك نويسنده ، گناه را از گناه بندهاش فراموشى مىدهد و به جوارحش فرمان مىدهد معاصى بندهام را كتمان كنيد و به زمينهايى كه در آنها معصيت كرده وحى مىكند :
گناهان بندهام را بپوشان ، پس وارد قيامت مىشود ، در حالى كه شاهدى ندارد بر گناهانش شهادت دهد ! ! « 1 »
569 - حقيقتى عجيب در باب توبه
امام باقر عليه السلام مىفرمايد :
جوانى بود يهودى كه بسيارى از اوقات به محضر مبارك رسول الهى مشرف مىشود ، به اندازهاى كه حضرت او را به كارهاى ساده و آسان مىگماشت و وى را به دنبال بعضى از امور مىفرستاد و چه بسا به وسيلهء او براى قوم يهود جهت هدايت آنان نامه مىفرستاد .
مدتى از آن جوان خبرى نشد ، رسول خدا صلى الله عليه و آله از حالش جويا شد ، مردى به آن جناب عرضه داشت ، تا جايى كه اطلاع دارم بايد بيش از امروز زنده نماند چون به مرض سختى دچار آمده !
حضرت ختمى مرتبت با عدهاى از اصحاب به ملاقات وى رفتند ، معنويت و كرامت و بركت و واقعيّت آن جناب چنان بود كه با هركس سخن مىگفتند جواب مىداد ، آن جوان را صدا زدند ، ديده گشود و عرضه داشت : « لبيك يا اباالقاسم » حضرت به او فرمود :
هامش
( 1 ) - عرفان اسلامى : 12 / 68 .