در اين آيه كه در مورد تهمت نازل شده ، تعبير لطيفى به كار برده شده و آن اين كه گناه را به منزلهء تير قرار داده و انتساب آن را به ديگرى به منزلهء پرتاب به سوى هدف . اشاره به اين كه همانطور كه تيراندازى به سوى ديگرى ممكن است آبروى او را كه به منزلهء خون اوست از بين ببرد . بديهى است وِزر و و بال اين كار براى هميشه بر دوش فردى كه تهمت زده باقى خواهد ماند .
[ وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا ]
« 1 » .
و از چيزى كه به آن علم ندارى [ بلكه برگرفته از شنيدهها ، سادهنگرىها ، خيالات و اوهام است ] پيروى مكن ؛ زيرا گوش و چشم و دل [ كه ابزار علم و شناخت واقعىاند ] موردِ بازخواست اند .
[ لَوْ لا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْراً وَ قالُوا هذا إِفْكٌ مُبِينٌ * لَوْ لا جاؤُ عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَإِذْ لَمْ يَأْتُوا بِالشُّهَداءِ فَأُولئِكَ عِنْدَ اللَّهِ هُمُ الْكاذِبُونَ * وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِيما أَفَضْتُمْ فِيهِ عَذابٌ عَظِيمٌ * إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَ تَقُولُونَ بِأَفْواهِكُمْ ما لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ وَ تَحْسَبُونَهُ هَيِّناً وَ هُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ ]
« 2 » .
چرا هنگامى كه آن [ تهمت بزرگ ] را شنيديد ، مردان و زنان مؤمن به خودشان گمان نيك نبردند [ كه اين تهمت كار اهل ايمان نيست ] و نگفتند :
اين تهمتى آشكار [ از سوى منافقان ] است ؟ ! [ كه مىخواهند در ميان اهل ايمان فتنه و آشوب و بدبينى ايجاد كنند ] * چرا بر آن تهمت ، چهار شاهد
هامش
( 1 ) - اسرا ( 17 ) : 36 .
( 2 ) - نور ( 24 ) : 12 - 15 .