از آنان به آنان معرفى مىكرد و حضرت حق سستى در اين واجب را مساوى با هدم نبوت و ناتمام ماندن رسالت اعلام كرد ، آنچه جانشين براى صد و بيست و چهار هزار پيامبر مقرّر شد همه به نحو مستقيم به تعيين حضرت حق بود كه انبيا فقط مأمور ابلاغ جانشينى او در امت و ملت خود بودند .
در هر صورت براى ظاهر و باطن حيات و براى امور مادى و معنوى و براى مسائل دنيايى و آخرتى و خانوادگى و اجتماعى و سياسى و اقتصادى ، انبياى خدا از طرف خدا و به مصلحت انديشى خود نسبت به مردم به اذن خدا ، قانون ارائه كردند و اين قوانين در طول تاريخ بر اساس پديد آمدن نياز به تدريج اعلام شد تا در هنگام ظهور بعثت رسول اسلام صلى الله عليه و آله مسئلهء قانون به كمال رسيد و دين آن حضرت تا روز قيامت به عنوان دين كامل و نعمت تمام و مكتب جامع از طرف حضرت رب العالمين امضا شد و نبوت و دين به آن جناب ختم گشت و اين راه تا پايان جهان به عنوان راه صحيح زندگى و صراط مستقيم شناخته شد .
بشارت كتب آسمانى بر وجود پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و ائمه طاهرين عليهم السلام
مسئلهء وجود با بركت رسول اسلام حضرت محمد بن عبداللّه صلى الله عليه و آله و دوازده جانشين معصوم او از عجيبترين مسائل آفرينش و از عظيمترين برنامههاى هستى و از بزرگترين مسائل الهى است .
بر اساس روايات مستفيضهاى كه در توضيح و تفسير بعضى از آيات قرآن مجيد از معتبرترين كتب شيعه و اهل سنت رسيده ، خداوند بزرگ قبل از آفرينش انسان وجود پيامبر صلى الله عليه و آله و ائمه طاهرين عليهم السلام را به ملائكه خبر داد و از آنان بر نبوت رسول اسلام صلى الله عليه و آله و امامت ائمه بزرگوار اقرار گرفت و از ابتداى خلقت آدم تا زمان حضرت عيسى عليه السلام وجود پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان بعد از او را به تمام انبيا خود اطلاع داد و از