سخاوت و كرم جبلّى و فطرى و طبيعى عاشقان خداست كه هر چه ربط به مبدأ بيشتر باشد رابطهء انسان با امور مادى كه مايملك اوست كمتر است ، چرا كه سخى آنچه دارد از خدا مىداند و به اين معنى باور و يقين دارد و صرف آنچه در دست اوست براى او در راه محبوب سخت و مشكل نيست .
سخاوت بر چيزى واقع مىشود كه محبوب و معشوق انسان است نه بر اشيايى كه انسان لازم ندارد و به آنها دلبستگى نيست چنان در قرآن آمده :
[ لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ ]
« 1 » .
و آنچه از هر چيزى انفاق مىكنيد [ خوب يا بد ، كم يا زياد ، به اخلاص يا ريا ] يقيناً خدا به آن داناست .
در اينجا بسيار مهّم است كه حضرت صادق عليه السلام مىفرمايد :
اقلّ مرحلهء سخاوت بذل مال دنياست و اين جمله به خاطر اين است كه اكثر مردم غرق در عشق به مال و منالند و چون چيزى در راه خدا بدهند تصوّر مىكنند كار بسيار بزرگ و مهمى كردهاند در حالى كه اينطور نيست چون امور مادى نسبت به امور معنوى امرى ناچيز است ، پس عمل در امور مادى هم در مقابل امور معنوى مسئله مهمّى نيست ، اين است كه بذل مال اقلّ سخاوت و بذل جان در راه خدا سخاوت اعظم در اين عالم است .
سخاوت انبيا
نياز انسان در تمام شؤون حيات به رسالت و نبوّت انبياى گرامى نيازى فطرى و ضرورى است .
هامش
( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 92 .