اگر پيامبران الهى به رسالت مبعوث نمىشدند اثرى از سعادت دنيا و آخرت براى احدى نبود .
اگر رسولان خدا در فضاى حيات انسانى تجلّى نمىكردند ، آثارى از ارزشهاى واقعى در عرصهء زندگى ديده نمىشد .
خداوند مهربان از باب عنايت و لطف و عشق و محبت به انسان و براى اين كه اين موجود زمينى تبديل به موجود ملكوتى و آسمانى شود و از وجود او منبعى از خير و بركت به وجود آيد ، پاكترين و عاقلترين و نيكوكارترين و دلسوزترين انسانها را به نام پيامبر و رسول مبعوث به رسالت كرد .
اين بزرگواران در بين جوامع بدون كمترين چشمداشت براى نجات انسان از مهالك در كمال سخاوت و جود به فعاليّت پرداختند .
آنان در بين مردم به خاطر رضاى محبوب و خشنودى حضرت دوست از بذل هيچ برنامهاى كه در راه رشد انسان بود دريغ نكردند .
آنان از محصول كوشش مادى خود كه در جهت كشاورزى يا دامدارى ، يا صنعت و يا تجارت بود ، براى هدايت انسان مايه گذاشتند .
آنان از خرج كردن دانش خود به هر صورتى كه ممكن بود دريغ نورزيدند ، آنان از بذل زحمت و كوشش و فعّاليت ، در حالى كه براى آنان مشقّتها و رنجهاى سختى از پى داشت اعراض نكردند ، آنان براى هدايت انسان در آخرين برنامهء خود به بذل جان خود كه عزيزترين گوهر خزانهء آفرينش بود اقدام كردند و در اين راه به شرف نوشيدن شربت شهادت موفّق شدند .
آنان به خاطر اين كه منبع كمالات و آراسته به حقايق ملكى و ملكوتى بودند و دانش و علمشان متصل به علم بىنهايت بود و كمترين سيّئهاى در عمل و اخلاق نداشتند و در جهت فكر و روح و نفس و عمل از مقام با عظمت عصمت برخوردار
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 201
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٢٠١