مىگيرند ، راحت اهل بهشت در مرگ و آخرت استراحتگاه بندگان من است ، مونسشان اشك چشم و جلوسشان با ملائكهء دست راست و چپ است ، مناجاتشان با خدا است ، قلوبشان جريحهدار و مرتب مىپرسند چه وقت با رفتن از دار فنا به خانهء بقا راحت مىشويم « 1 » .
آرى ، عاشقان حق جز حق نخواهند و جز حق ندانند و جز سخن حق نشنوند و جز به حق و براى حق كارى نكنند ، دنيا براى آنان مقدمهء آخرت و آخرت مقدمهء رضوان اللّه و رسيدن به مقام قرب و وصل ، تنها آرزوى آنان است .
تمام لذت آنان ، در ايمان و عمل صالح و اخلاق حسنه است و به قول عارفان عاشق از دنيا و آخرت رسته و به حضرت دوست پيوستهاند .
دنيا از ديدگاه اميرالمؤمنين عليه السلام
حضرت على عليه السلام در « نهج البلاغة » دربارهء دنيايى كه براى انسان سود آخرتى ندارد و جز اتلاف وقت ثمرى به انسان نمىرساند و غير غرور و غفلت و سرگردانى و حمّالى ، منفعتى ندارد مىفرمايد :
اى مردم ! كالاى دنيا ، گياه خشك خرد شدهء و با خيز و تباه كننده است ، پس دورى كنيد از چراگاهى كه كوچ كردن و نماندن در آن از اقامت گزيدنش سودمندتر است و اندك روزى و خوراك آن از دارايى بسيارش پاكيزهتر ، فقر و ندارى براى آن كه بسيار از آن جمع كند مقرر شده و نصرت به آسودگى براى بىرغبت به آن ختم گشته ، آن را كه زينت دنيا به شگفتى كشيده ، انگار بيناست ، عاشق آن دلش ظرف اندوه شود و قلبش خانهء نگرانى ، اراده و قصدى او را گرفتار سازد و غرور خواسته ،
هامش
( 1 ) - ارشاد القلوب : 1 / 200 ؛ بحار الأنوار : 74 / 23 ، باب 2 ، حديث 6 .