و نيكوترين نامها [ به لحاظ معانى ] ويژهء خداست .
سپس از اين مقام ترقى نموده و در سجده كه مقام فنا است مشاهده مىكند كه ذوات اشيا همه فانى و هالكاند و حقيقت ذاتشان بجز فقر و تدلى و نفس ربط چيز ديگرى نيست و حقيقت اين است كه :
[ كُلُّ شَيْءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ ]
« 1 » .
هر چيزى مگر ذات او هلاك شدنى است .
عرضه كردم دو جهان بر دل كار افتاده * بجز از عشق تو باقى همه فانى دانست « 2 »
و اگر در تسبيح و تنزيه حقتعالى ، در اين حال اسم مبارك رب را كه از امهات اسما است به ياى متكلم اضافه مىكند ، از راه مراعات ادب حضور و محضر است و تأديبى است كه رب العالمين فرموده ، چنانچه نبىّ اسلام صلى الله عليه و آله فرمود :
أدَّبَنى رَبّى وَأحْسَنَ تَاْديبى « 3 » .
پروردگارم مرا به ادب آراست و نيكو آراست .
و عابد متأله و متأدب به ادب الهى را نرسد كه تجرى نموده و بر خلاف دستور :
[ سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى ]
« 4 » .
نام پروردگار برتر و بلند مرتبهات را [ از هرچه رنگ شرك خفى و جلى دارد ] منزّه و پاك بدار .
هامش
( 1 ) - قصص ( 28 ) : 88 .
( 2 ) - حافظ .
( 3 ) - بحار الأنوار : 68 / 382 ، باب 92 ، حديث 17 .
( 4 ) - اعلى ( 87 ) : 1 .