بسيار بلند و محكمى كه براى تربيت و رشد و تكامل و رفعت مقام انسان در درجهء اول ، توسط وحى به انسان ارائه شده و در درجهء دوم توسط تصفيه و تزكيه جان و قلب به صورت الهام از درون انسان جوشش پيدا مىكند كه :
مَنْ أخْلَصَ لِلّهِ أرْبَعينَ صَباحاً ظَهَرتَ يَنابيعُ الحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلى لِسانِهِ « 1 » .
آن كس كه چهل روز براى خدا از هر جهت خالص گردد ، چشمههاى حكمت از قلبش بر زبانش جارى گردد .
حكمت به فرمودهء قرآن مجيد خير كثير است و دارندهء اين خبر سعادتمند دنيا و آخرت است .
آموختن حكمت از حكيمان كه به ترتيب انبيا و امامان عليهم السلام و اوليا و عرفاى حقيقى و حكيمان كه سرحلقه آنان لقمان است ، براى تحصيل كمالات و يافتن دنيا و آخرتى آباد لازم است و هر كس در اين زمينه از خرج كردن گوش خويش بخل ورزد ، نسبت به خود ظلم و خيانت كرده و گناه عظيم مرتكب شده و در سعادت دو سرا را به روى خويش بسته و خود و هر كس را كه در حوزهء تصرف اوست از فيوضات عالى الهى محروم نموده است .
در اينجا لازم است به بخشهايى از حكمتهاى قرآنى و روايى و حكمتهايى كه با كمك قرآن و روايات و اتصال به انبيا و ائمه عليهم السلام و تصفيه دل و جان براى اهل حكمت ظاهر گشته اشاره رود ، شايد با خواندن اين سطور و دقت در اين واقعيتها به فيوضات ربانيه نائل شده ، از غيب درهايى به روى دل ما گشوده شود .
هامش
( 1 ) - جامع الأخبار : 94 ، الفصل الثانى والخمسون فى اللسان . . .