حكمت در قرآن
قرآن مجيد در سورهء مباركهء لقمان آيات 12 تا 19 مسئله عطاى حكمت به لقمان و توضيح حكمت را بدينگونه بيان مىدارد :
ما به لقمان مقام حكمت عطا كرديم و دستور داديم به شكر خدا برخيز كه هر كس شكر حق گويد به سود خود اوست و هر كس ناسپاسى كند به زيان اوست كه خدا بىنياز و ستوده صفات است .
قسمتى از حكمتهاى لقمان دستورها و پندهايى بود كه به فرزندش داد ، آن مرد حكيم به فرزندش فرمود :
فرزند عزيزم ! هرگز به خداوند شرك مياور كه شرك ستم بزرگى است ، از سفارشهاى حضرت حق به انسان است كه در حق پدر و مادر نيكى كن ، خصوصاً مادر كه چون بار حمل فرزند برداشته تا مدت دو سال كه طفل را از شير باز گيرد ، هر روز بر رنج و ناتوانيش افزوده شده است به همين خاطر به مادر بسيار نيكى كن ، نخست شكر مرا كه خالق تو و پدر و مادر و جهان هستى هستم به جاى آر ، آنگه از پدر و مادر تشكر كن كه بازگشت همه به سوى من است .
و اگر پدر و مادر ، تو را به شرك به خدا وادار كنند ، در اين زمينه از آنان اطاعت مكن ، اما در زندگى دنيا با آنان با حسن خلق مصاحبت نما و از راه آن كس كه به درگاه ما رجوع و انابهاش بسيار است پيروى كن كه پس از مرگ رجوع شما به سوى من است و من شما را به تمام اعمالتان آگاه خواهم كرد .
اى فرزند عزيزم ! بدان كه خداوند اعمال بد و نيك خلق را اگر چه به مقدار خردلى باشد در ميان سنگى يا در طبقات آسمانها يا زمين پنهان باشد ، همه را در روز محاسبه مىآورد كه خدا بر همه چيز دانا و آگاه است .