عَنْ وَجَلٍ وَنظَرَ فى كَرَّةِ الْمَوْئِلِ وَعاقِبَةِ الْمَصْدَرِ وَمَغَبَّةِ الْمَرْجَعِ « 1 » .
و نيز فرمود : از خدا بترسيد ترسيدن كسى كه دامن به كمر زده و خود را مجرد و تنها ساخته و كوشش و تلاش نموده و خويش را چست و چالاك كرده است و در مهلت عمرش به نيكوكارى شتاب كرده و از ترس از دست دادن فرصت پيش دستى به انجام برنامههاى لازم نموده ، در رو آوردن به قرارگاهش انديشه كرده و در پايان آمد و رفتش فكر نموده است .
امام على عليه السلام مىفرمايد :
بِكَثْرَةِ الصَّمْتِ تَكُونُ الْهَيْبَةُ وَبِالنَّصَفَةِ يَكْثُرُ الْمُواصِلُونَ وَبِالْافْضالِ تَعْظُمُ الْأقْدارُ وَبِالتَّواضُعِ تَتِمُّ النِّعْمَةُ وَبِاحْتِمالِ الْمؤنِ يَجِبُ السُّودَدُ وَبِالسِّيرَةِ الْعادِلَةِ يُقْهَرُ الْمُنادى وَبِالْحِلْمِ عَنِ السَّفيهِ تَكْثُرُ الْأنْصارُ عَلَيهِ « 2 » .
به خاموشى و سكوت از هر حرف لغو و بيهوده و باطلى هيبت و بزرگى پديد آيد كه خاموشى از لغو نشانهء عقل و خردمندى است .
و با انصاف و برابرى ، پيوستگان و دوستان بسيار گردند و با نيكى كردن منزلتها بزرگ شود و با فروتنى و تواضع نعمت حق بر انسان تمام شود و با تحمل رنجها و سختىها ، بزرگى لازم و واجب گردد و با رفتار خوب و پسنديده دشمن شكست مىخورد و با حلم و بردبارى در برابر سفيه و نادان ، ياوران انسان بسيار مىشوند .
حضرت على عليه السلام بر پيامبر صلى الله عليه و آله وارد شد عرضه داشت :
هامش
( 1 ) - نهج البلاغة : حكمت 210 ؛ بحار الأنوار : 67 / 284 ، باب 56 ، حديث 6 .
( 2 ) - نهج البلاغة : حكمت 224 ؛ بحار الأنوار : 66 / 410 ، باب 38 ، حديث 126 .