فيضى از طرف حضرت اللّه مشرف نمىگردد .
خواستار سعادت دارين ، با سكوت از خواسته و عدم تحرك در به دستآوردن سرمايه دنيايى و آخرتى ، چيزى نصيبش نمىشود .
اينجاست كه بايد گفت : دعا بهترين عمل و قوىترين حركت و برترين حالتى است كه به توفيق حضرت ربوبى انسان را يارى كرده و از مهالك وى را مىرهاند .
دعا اين رابطهء معنوى و فطرى كه به طور اكثر در مواقع دردمندى و حوادث و مصائب وخلأها و پيشآمدها در حال و زبان و قيافه و اشك سوزان انسان تجلى مىكند ، معشوق انبيا و امامان عليهم السلام و محبوب اوليا و عارفان بوده ، اين جزوه اگر بخواهد همين حقيقت را از زندگى پاكان عالم فقط از طريق قرآن و روايات بررسى كند ، از چند جلد كتاب افزون خواهد شد ، البته امتياز پاكان و عاشقان و عارفان در اين مسئله نسبت به ساير انسانها در اين بود كه آنان همه وقت چه در هنگام داشتن بهترين آرامش ، چه وقت حوادث در پيشگاه حضرت رب الارباب در حال دعا بودند كه به دعا و اظهار نيازمندى و فقر در بارگاه قدس او عشق مىورزيدند ، ولى بقيه انسانها معمولًا براى رفع حوادث و مشكلات ياد خدا مىكنند و اين معنى را خداوند مهربان در قرآن مجيد از انبيا و ساير انسانها خبر مىدهد .
دعاى پيامبران و ائمه معصومين عليهم السلام
در هر صورت قرآن مجيد از پيامبران بزرگ دعاهايى به وقت سرّاء و ضرّاء نقل مىكند كه توجه به وضع انبيا و دعاهاى آنان بر ما لازم است ، تا اهل دعا شده و مقام و موقعيت دعا و اين كه چگونه بايد دعا كرد را دريابيم .
قرآن مجيد فقط براى نمونه و تعليم دادن بندگان از انبيا به ترتيب زير نام برده كه وضع نامبردگان ، دليل بر وضع همهء آنها است .