در هر صورت براى شفاعت شونده شرايطى است كه اگر همراه با آن شرايط باشد به طور قطع شفاعت شفيع با اذن خدا چه در دنيا و چه در آخرت نصيب او خواهد گشت و بدون ترديد با شفاعت توبه و عمل صالح و ايمان و شفاعت پيامبر و امام معصوم از هلاكت نجات يافته و اهل بهشت خواهد شد .
عمدهء مسئله در باب شفاعت ، شرايط شفاعت شونده است كه بايد همهء علاقهمندان به شفاعت به آن شرايط توجه داشته باشند .
در « تفسير نمونه » آمده است :
آيات شفاعت به خوبى نشان مىدهد كه مسألهء شفاعت از نظر منطق اسلام يك موضوع بىقيد و شرط نيست بلكه قيود و شرايطى از نظر جرمى كه دربارهء آن شفاعت مىشود از يك سو ، شخص شفاعتشونده از سوى ديگر و شخص شفاعت كننده از سوى سوم دارد كه چهرهء اصلى شفاعت و فلسفهء آن را روشن مىسازد .
مثلًا گناهانى همانند ظلم و ستم به طور كلى از دايرهء شفاعت بيرون شمرده شده و قرآن مىگويد : ظالمان « با همان حيثيت اگر وارد قيامت شوند » شفيع مطاعى ندارند .
و اگر ظلم را به معنى وسيع كلمه آن چنان كه در بعضى از احاديث بعداً خواهد آمد تفسير كنيم شفاعت منحصر به مجرمانى خواهد بود كه از كار خود نادمند و پشيمان و در مسير جبران و اصلاحند و در اين صورت شفاعت پشتوانهاى خواهد بود براى توبه و ندامت از گناه و اين كه بعضى تصور مىكنند با وجود ندامت و توبه نيازى به شفاعت نيست اشتباه است .
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 154
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص١٥٤