شفاعت من براى مرتكبان گناهان كبيره است .
راوى حديث كه ابن ابى عمير است مىگويد :
از امام كاظم عليه السلام پرسيدم چگونه براى مرتكبان گناهان كبيره شفاعت ممكن است در حالى كه خداوند مىفرمايد :
[ وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى ]
« 1 » .
و جز براى كسى كه خدا بپسندد شفاعت نمىكنند .
امام عليه السلام در پاسخ فرمود :
هر فرد با ايمانى كه مرتكب گناهى مىشود طبعاً پشيمان خواهد شد و پيامبر صلى الله عليه و آله فرموده :
پشيمانى از گناه توبه است و كسى كه پشيمان نگردد مؤمن واقعى نيست و شفاعت براى او نخواهد بود و عمل او ظلم است و خداوند مىفرمايد : ظالمان دوست و شفاعتكنندهاى ندارند .
مضمون اول حديث اين است كه شفاعت شامل مرتكبان كبائر مىشود ، ولى ذيل حديث روشن مىكند كه شرط اصلى پذيرش شفاعت واجد بودن ايمانى است كه مجرم را به مرحلهء ندامت و خودسازى و جبران برساند و از ظلم و طغيان و قانونشكنى برهاند « 2 » .
در كتاب « الكافى » از امام صادق عليه السلام در نامهاى به اصحابش چنين نقل شده :
هر كس دوست دارد مشمول شفاعت گردد ، بايد خشنودى خدا را جلب كند .
خلاصه شفاعت مكتب سازندگى ، اميدآور ، معالج و اصلاحى است نه يك
هامش
( 1 ) - انبياء ( 21 ) : 28 .
( 2 ) - تفسير نمونه : 1 / 228 .