طبق آيهء 28 سورهء انبيا « 1 » ، تنها كسانى مشمول بخشودگى از طريق شفاعت مىشوند كه به مقام « ارتضاء » رسيدهاند و طبق آيهء 87 سورهء مريم داراى « عهد الهى » هستند .
اين دو عنوان همانگونه كه از مفهوم لغوى آنها و از رواياتى كه در تفسير اين آيات وارد شده استفاده مىشود ، به معنى ايمان به خدا و حساب و ميزان و پاداش و كيفر و اعتراف به حسنات و سيئات و گواهى به درستى تمام مقرراتى است كه از سوى خدا نازل شده ، ايمانى كه در فكر و سپس در زندگى آدمى انعكاس يابد و نشانهاش اين است كه شفاعت شونده خود را از صفت ظالمان طغيانگر كه هيچ اصل مقدسى را به رسميت نمىشناسد بيرون آورد و به تجديدنظر در برنامههاى خود وادارد ، چنانچه در آيات مربوط به استغفار گذشت كه ستمكاران بر نفس و ظالمان بر ديگران از ستم و ظلم خود پشيمان شده و راه اصلاح پيش گرفتند و از حضرت يعقوب و پيامبر صلى الله عليه و آله درخواست شفاعت براى قبول توبه در پيشگاه خدا كردند .
روايات باب شفاعت هم بيش از اين نمىگويند ، در تفسير برهان از حضرت موسى بن جعفر از امام على عليهم السلام نقل شده كه مىفرمايد :
از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيدم :
شَفاعَتى لإهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتى « 2 » .
هامش
( 1 ) - « يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضَى وَهُم مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ » « خدا همهء گذشتهء آنان و آيندهشان را مىداند و جز براى كسى كه خدا بپسندد شفاعت نمىكنند و آنان از ترس [ عظمت و جلال ] او هراسان و بيمناكند » .
( 2 ) - الأمالى ، شيخ صدوق : 7 ، المجلس الثانى ، حديث 4 ؛ وسائل الشيعة : 15 / 335 ، باب 47 ، حديث 20675 .