دهم :
شايد بدين جهت باشد كه قبل از دخول در حريم مناجات برات آزادى بگيرد .
مروى است از حضرت رسالت صلى الله عليه و آله : كه هرگاه معلمى به كودكى بگويد و امر كند به گفتن بسم اللّه ، حقتعالى برات آزادى از دوزخ براى آن كودك و پدر و مادر و معلم او بنويسد « 1 » .
در اينجا بايد به اين نكته توجه داشت كه لازم است در حفظ اين برات مجاهدت و كوشش كرد كه انسان تا در دنياست ، در محاصرهء انواع خطرهاست ، اگر در مقام دفع خطر با عبادت و تقوا نباشد ، دچار دوزخ خواهد شد .
يازدهم :
شايد اشاره به اين باشد كه چگونه كسى خود را رحمان و رحيم بنامد و به سائل در خانهء خود رحم نكند .
دوازدهم :
شايد اشاره باشد به گفتار نوح به وقت سوار شدن بر كشتى كه از بركت آن خود و يارانش نجات پيدا كردند :
[ بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها ]
« 2 » .
سيزدهم :
ابتدا نمودن به اين كلمهء مباركه به جهت تعظيم الهى است ، در بعضى از تفاسير است :
پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فرمود : كسى كه كاغذى را كه بسم اللّه نوشته شده به احترام حق از روى زمين بردارد ، جزء صديقين به حساب آيد و در عذاب پدر و مادرش
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة : 6 / 169 ، باب 1 ، حديث 7651 .
( 2 ) - هود ( 11 ) : 41 .