يكى سيد ابرار و ديگرى اهل بيت آن بزرگوار .
[ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّينَ ]
: اشقيائند و ايشان نيز دو گروهند ، يكى يهود و ديگرى نصارى يا يكى علماى معاند و ديگرى مقلدان آن بىدينان و چون هر يك از اينها به دو قسم انقسام يافته بدين سبب او را مثانى گويند .
علل ذكر بسم اللّه در ابتداى سور قرآن
مفسران بزرگ و حكما و عرفا بر اساس معارف اسلامى براى ذكر بسم اللّه در ابتداى هر كار وجوهى آوردهاند كه جمع آن وجوه را صاحب كتاب پرارزش « انيس الليل » در پانزده مورد اشارت كرده است :
اول :
شايد به جهت حديثى است كه شاه اوليا از حضرت رسالت صلى الله عليه و آله از حضرت اقدس بارى جل اسمه روايت نموده كه :
كُلُّ أمْرٍ ذى بالٍ لَمْ يُذْكَرْ فيهِ بِسْمِ اللّهِ فَهُوَ أبْتَرٌ « 1 » .
هر كار بزرگى كه در او ابتدا به نام خدا نكنند آن كار ابتر و ضايع شود و تمامت پيدا نكند .
دوم :
به جهت فراهم نمودن اسباب استجابت است چه اينكه در حديث آمده :
لا يُرَدُّ دُعاءٌ أوَّلُهُ بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ « 2 » .
هامش
( 1 ) - تفسير الامام العسكرى عليه السلام : 25 ، حديث 7 ؛ بحار الأنوار : 89 / 242 ، باب 29 ، حديث 49 .
( 2 ) - « دعايى كه با بسم اللّه الرحمن الرحيم شروع شود ردّ نمىشود » مجموعة ورام : 1 / 32 ، باب الاسماء والكنى والألقاب ؛ بحار الأنوار : 90 / 313 ، باب 17 ، حديث 17 ؛ مستدرك الوسائل : 5 / 304 ، باب 16 ، حديث 5959 .