آرى ، چون
[ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ]
گويد ، ملتفت باشد كه چه كسى را ستايش و اثبات ربوبيت از براى كه مىنمايد ؟ براى كسى كه مستحق جميع محامد است ، وشايسته حمد و ثناى هر ممدوح و حامد است .
و چون
[ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ]
گويد ، متذكر گردد كه هر چه سواى اوست ، پيوسته پروردهء قدرت اوست و خوان احسانش نزد هر دشمن و دوست گسترده و رحمت واسعه او در دنيا و آخرت دستگير ضعيفان است و عنايتش فرياد رس هر ناتوان .
چون
[ مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ ]
گويد ، خود را در قيامت در محضر آن جناب و در دادگاه عدل آن حضرت حاضر بيند و مشاهدهء ثواب و عقاب نمايد .
چون
[ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ]
گويد ، متوجه اين معنا باشد كه دل و جان و قلب و زبان و ساير اعضا و جوارحش در عبوديت داراى توحيد و در درخواست توفيق و كمك از حضرت او داراى هماهنگى باشند .
و چون
[ اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ ، صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ ]
گويد ، نظرى دقيق به تمام انبيا و اوليا و امامان عليهم السلام اندازد و فاصلهء بين خود و آنان را سنجيده ، با كمال وجود وجديت سعى در رساندن خويش به آنان نمايد .
و چون
[ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّينَ ]
گويد : درون كافران و گمراهان و زنديقان و فاسقان و يهوديان و مسيحيان را بنگرد و به اعمال قبيحهء آنان نظرى بيندازد و عذاب برزخ و آخرت آنان را مشاهده كند ، به نحوى كه ترس از گمراهى و ضلالت تمام وجود او را پر كند و اين ترس براى هميشه مانع از افتادن او در دامن پليدى و گمراهى گردد .
تفسيرى ديگر از سورهء حمد
در تفسير « تيسير » آورده كه :