قرآن ، ريسمان محكم الهى
قرآن مجيد از موجوديت و حقيقت خود تعبير به ريسمان مىكند ؛ ريسمانى كه از مبدأ عالى عالم تا كنارهء اين چاه طبيعت كشيده شده تا انسان ، اين موجودى كه آراسته به هر نوع استعداد و قوه است ، با دست زدن به آن قوا و استعدادهاى ذاتى و حقيقىاش رشد كرده و همراه اين طناب الهى به لقا حضرت حق برسد .
چنانچه انسان در برابر قرآن مجيد بىتفاوت بماند ، با سر و با تمام موجوديت و هويتش به قعر چاه طبيعت سرنگون شده و تمام ارزشهاى خود را از دست خواهد داد و از هستى او چيزى جز خطى از حيوانيت و پستى نخواهد ماند .
[ وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً ]
« 1 » .
و ما از قرآن آنچه را براى مؤمنان مايهء درمان و رحمت است ، نازل مىكنيم وستمكاران را جز خسارت نمىافزايد .
جلال الدين مولوى در اين زمينه مضمون جالبى دارد :
زان كه از قرآن بسى گمره شدند * زان رسن قومى درون چه شدند
مر رسن را نيست جرمى اى عنود * چون تو را سوداى سر بالا نبود
شارح مثنوى نيز مىگويد :
يكى از عالىترين مضامين انسانى ، فردى ، اجتماعى ، روانى ، اخلاقى ، اقتصادى ، سياسى و طبيعى ، همين مضمون است كه جلال الدين در دو بيت مورد تحليل گوشزد كرده است .
هامش
( 1 ) - اسرا ( 17 ) : 82 .