قلبى پاك و خاشع و سالم خواهد بود ، ورنه دچار بيمارى دل و كفر و نفاق خواهد گشت .
نمازگزار قبل از اتصال به نماز بايد به مسئلهء قلب و حالات آن با توجه خاصى بنگرد و سعى و كوشش او بر اين باشد كه اين خانه را از ظلمت و تاريكى و از ضعف ايمان و عشق و از صفات ناپاك شيطانى برهاند و به گونهاى اين عضو مهم را وارد نماز كند كه بتواند تجلىگاه انوار و آيينهء انعكاس صفات حضرت دوست گردد .
نمازگزار بايد بر اساس معرفت و توجه به قرآن مجيد و آثار اسلامى تمام محبتهايى كه كانونش قلب است و تمام نفرتهايى كه مركزش دل است ، در سيطرهء امر و نهى حضرت الهى درآورد و در يك كلمه دل را از مشغوليت نسبت به غير حق آزاد كند و آن را از جانب افراط و تفريط در هر حالتى حفظ نمايد .
قلب ، اگر در نماز حاضر نباشد ، فكر و ذهن و روح و نفس و اراده و نيت هم در نماز حاضر نيستند و با چنين وضعى بايد گفت كه نمازگزار بازيگرى است كه در كمال بىحيايى در برابر حضرت حق قرار گرفته است .
تقواى قلب در نماز از امورى است كه بايد همچون ركنى از اركان كه بدون آن نماز باطل است ، به آن نگريست و تقواى قلب آن است كه قلب نمازگزار ، بايد از تمام رذايل و در رأس آنها ريا و تظاهر خالى و به حسنات كه در رأس آنها اخلاص است ، آراسته باشد .
با چنين قلب پاك و مطهرى ، نماز ارزش واقعى خود را به دست آورده و صاحبش را به مقام قرب و خالى شدن از هوى و هوس و رها شدن از اسارت نفس و شيطان مىرساند ؛ در چنين نقطهاى است كه حق به عبد مباهات كرده و عبد در تمام شؤون حيات به حضرت او متوجه است .
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 197
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص١٩٧