از نبى بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده :
الصَّلوةُ قُرْبانُ كُلِّ تقىٍ « 1 » .
نماز مايهء تقرب هر انسان پرهيزكارى است .
و مىدانيد كه مراد از اين قرب ، قرب معنوى است و قرب معنوى وقتى حاصل مىشود كه انسان فرائض را با كمال اشتياق به جاى آورد و محرمات را به خاطر خشنودى حق ترك كند و با تقوا و پرهيزكارى ملازم باشد .
در آثار اسلامى آمده است كه :
« إنَّ الصَّلاةَ خِدْمَةٌ وَقُرْبَةٌ وَوُصْلَةٌ » .
خدمت : همان نماز خواندن بر وفق قواعد و سنن شرعى است و به عبارت ديگر به پا كردن پيكرهء نماز ، بدون روح و حقيقت آن است .
قربت : نماز به جا آوردن براى به دست آوردن قرب معنوى حضرت دوست است .
وصلت : به جاى آوردن نماز براى فنا شدن در حقيقت حق و بيرون رفتن از هستى خويش و ترك انانيت و مندك شدن در حضرت اوست . گفتهاند : شريعت عبادت است ، طريقت حاضر شدن در محضر حضرت او و حقيقت مقام شهود است .
تقرب به حق موقوف بر سجدهء حقيقى است و آن به جا آوردن نمازى است كه از آن تعبير به فنا شده ، فناى در اوصاف كه مخصوص اهل طريقت است و فناى در ذرات كه مخصوص به اهل حقيقت است و به همين معنى قرآن مجيد اشاره فرموده است :
هامش
( 1 ) - مستدرك الوسائل : 3 / 46 ، باب 12 ، حديث 2983 .