اهل اللّه كه اهل علم حقيقى و عمل صالحاند و از عقل سالم الهى برخوردارند دائماً موصوف به سكينه و وقار و طمأنينهء واجبات و امثال اين حقايقاند ، چنانچه قرآن مىفرمايد :
[ فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ * فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ ]
« 1 » .
اما هركس اعمال وزن شدهاش سنگين و باارزش است * پس او در يك زندگى خوش و پسنديدهاى است .
اما اهل هوا و بدعت موسوم به خفت و كم عقلى و عدم سكينه و وقارند و همين حالات در انسان از اخبث خبائث و از پليدترين پليدىهاست و آلوده به اين رذايل از هر جنبى جنبتر و از هر آلودهاى آلودهتر است .
قرآن مجيد راه مستقيم الهى را به عباد نشان مىدهد و راه عمل صالح را به آنان مىآموزد و طريق بهشت رفتن را به آنان تعليم مىدهد :
[ وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى * فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى ]
« 2 » .
و اما كسى كه از مقام و منزلت پروردگارش ترسيده و نفس را از هوا و هوس بازداشته است ؛ * پس بىترديد جايگاهش بهشت است .
خداوند مهربان به مصلحت انسان ، در اين آيه تشويق به منع نفس از هوا مىكند و راه دخول در بهشت را به آدمى ارائه مىدهد ، بهشتى كه ماوراى اصلى و وطن حقيقى انسان است ، بهشتى كه جاى سبكباران و پاكان است ، چنانچه على عليه السلام تَخَفَّفُوا تَلْحَقُوا « 2 » .
مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - قارعه ( 101 ) : 6 - 7 .
( 2 ) - نازعات ( 79 ) : 40 - 41 .