[ كُلُّ شَيْءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ]
« 1 » .
هر چيزى مگر ذات او هلاك شدنى است ، فرمانروايى [ بر همهء جهان هستى ] ويژهء اوست ، و فقط به سوى او بازگردانده مىشويد .
و در آيهء ديگر :
[ كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ * وَ يَبْقى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ ]
« 2 » .
همهء آنان كه روى اين زمين هستند ، فانى مىشوند * و تنها ذات باشكوه و ارجمند پروردگارت باقى مىماند .
توحيد ، در حقيقت همان صراط مستقيمى است كه شخصيتى مانند پيامبر بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله مأمور به ايستادگى و استقامت در راه آن بود و آن حدّ وسطى است كه قرآن مجيد مردم را به آن دعوت مىكند .
توحيد اجمالى طرف تفريط و تفصيلى طرف افراط است ؛ طهارت در اينجا دورى از دو جانب افراط و تفريط است كه افراط جانب ايمن و تفريط جانب ايسر است و هر دو را بايد از افراط و تفريط خلاص كرد و در حد وسطى قرار گرفت و آراسته به طهارت كبرى شد .
وضوى معنوى
وضو از اعظم مسائل شرعى و اهم مسائل الهى است ؛ وضو موجب طهارت و ايجاد كننده نورانيت و مقدمهاى براى ورود در عبادات و عاملى معنوى براى لايق شدن انسان ، در بساط قرب الهى است .
هامش
( 1 ) - قصص ( 28 ) : 88 .
( 2 ) - الرحمن ( 55 ) : 26 - 27 .