مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدِينَ ]
« 1 » .
و چون آنچه را كه بر پيامبر اسلام نازل شده بشنوند ، ديدگانشان را مىبينى به سبب آنچه از حق شناختهاند ، لبريز از اشك مىشود ، مىگويند . پروردگارا ! ايمان آورديم ، پس ما را در زمرهء گواهان [ به حقّانيّت پيامبر و قرآن ] بنويس .
[ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَ بُكِيًّا ]
« 2 » .
هنگامى كه آيات [ خداىِ ] رحمان بر آنان خوانده مىشد ، سجده كنان و گريان به رو مىافتادند .
گريه براى خدا ، دليل حال درون و خشوع قلب و خضوع اعضا و جوارح انسان در پيشگاه مقدس ربوبى است .
مسئلهء گريه در پيشگاه حضرت احديت آن قدر با ارزش است كه حضرت سجاد عليه السلام ، در يكى از دعاهاى خود عرضه مىدارد :
الهى ! روزى كه چشم من از گريه در خانهء تو بخواهد باز بماند ، آن روز را روز مرگ من قرار بده « 3 » .
و در زيارت امين اللّه عرضه مىدارد :
وَعَبْرَةَ مَنْ بَكَى مِنْ خَوْفِكَ مَرْحُومَةً ؛
اشكى كه از براى خوف تو بريزد ، مورد ترحّم تو است .
در مقدمهء دعاى عرفه حضرت سيد الشهدا عليه السلام آمده :
پس شروع فرمود آن حضرت در سئوال از حق و اهتمام نمود در دعا و آب از
هامش
( 1 ) - مائده ( 5 ) : 83 .
( 2 ) - مريم ( 19 ) : 58 .
( 3 ) - مكارم الأخلاق : 99 .