دوست مىاندازد ، چه براى فراق از حضرت يار - در قرآن مجيد و روايات عالى اسلامى از موضع بسيار مهمى برخوردار است .
گريه و زارى براى خدا از مهمترين ارزشها و بهترين كارها و از والاترين عبادت هاست .
مؤمن در پيشگاه حضرت دوست ، داراى علائمى است و از علائم مهم او گريه و اشك چشم است .
گريه بر فقدان دنيا و ماديات و به هنگام شكست از عشقهاى مادى و موسمى ، دليل بر پستى روح و دنائت نفس است .
گريه براى جناب او ، به خصوص در خلوت و به هنگام عبادت و گريه بر فقدان اوليا به خصوص حضرت سيد الشهدا عليه السلام و گريه براى مرگ عزيزانى كه از ارزش ايمانى برخوردارند ، گريه صحيح و گريهاى است كه انسان به خاطر آن مأجور است ، البته اجر انسان به تناسب موضوع گريه است ، اگر گريه براى خدا يا براى حضرت حسين عليه السلام باشد ، در صورتى كه انسان از شرايط ايمانى برخوردار باشد ، اجرش عظيم و مزدش بىپايان است .
گريه از اعظم نعمتهاى معنوى خداوند به انسان است و چشمى كه اشك ندارد ، صاحبش از ارزش و الا برخوردار نيست و جمود چشم او علامت قساوت قلب است ، چنين انسانى حتماً بايد در رفع عيب خود بكوشد .
گريه علامت مؤمن
در باب اينكه گريه از علائم الهى بودن عبد است ، در قرآن مجيد مىخوانيم :
[ وَ إِذا سَمِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا