[ وَأَنْ لا يَعْصِيَهُ بِنِعْمَتِهِ أَوْ يُخَالِفَهُ بِشَىْءٍ مِنْ أَمْرِهِ وَنَهْيِهِ بِسَبَبِ نِعْمَتِهِ ]
با نعمت خدا معصيت نكنيم
عبد شاكر آن انسانى است كه با نعمت خدا معصيت نكند و با تكيه بر نعمت الهى ، با امر و نهى حضرت او - كه به مصلحت انسان تنظيم شده - به مخالفت با وجود مقدس پروردگار برنخيزد .
راستى چه جنايت بزرگ و سنگينى است كه انسان نعمت الهى را كه عبارت از تمام اعضا و جوارح انسانى و زمين و هوا و خوراك و پوشاك و تمام مواد مادى است صرف گناه و مخالفت با حضرت دوست كه از باب كرم و لطف و عنايت اين همه نعمت در اختيار آدمى گذارده بنمايد ! !
گناهكار براى گناه ابزارى جز نعمتهاى الهى در اختيار ندارد ، كسى كه مىخواهد به نامحرم نظر كند و راه خيانت به ناموس يك مملكت را به روى خود باز كند جز اين نيست كه بايد از نعمت چشم و قدم و مال و شهوت براى رسيدن به اميال شيطانى و جهنمىاش مايه بگذارد .
كسى كه مىخواهد از صداى حرام و آواز محرم و لهو و لعب و موسيقىهاى ايمان برانداز ، لذّت ببرد جز اين نيست كه بايد از گوش و مال كه هر دو نعمت حقاند مايه بگذارد .
كسى كه مىخواهد دروغ بگويد ، تهمت بزند ، استهزا كند ، افترا ببندد و دو به