داشته و از هدايت الهى بهرهمند باشد ، نعمتى كه مصرف مىكند ، نتيجهء آن نعمت نتيجه مثبت خواهد بود .
نعمت ، در حقيقت نور و روشنايى است ، اگر انسان با تربيت و متوجّه حضرت حق از راه شرعى نعمت را كسب كند ، چون راه شرعى هم در حقيقت نور است پس نور را از طريق نور به دست آورده ، چون بدينگونه كسب نعمت كند و در راه مصرف كردن نعمت ، راه نور را بپيمايد ، يعنى برابر با خواستهء حضرت حق مصرف كند ، اينگونه مصرف در حقيقت عبادت و در ذات نور است ، البته يك چنين انسانى آنچه از او صادر مىشود ، چون برابر با فرمان الهى است ، صادر از او داراى مقام علّو است و عمل او كه عبارت از عبادات او نسبت به حق و خدمات او نسبت به خلق است ، ميل برترى و حركت به سوى منبع نور را دارد و در نتيجه عمل او خود را به قبولى و رضايت حق مىرساند و اين رضايت در قيامت به صورت بهشت الهى كه داراى نعمتهاى جاويد است به او عنايت مىشود . شخص تا وارد بهشت مىشود و چشمش به آن نعمتها مىافتد ، ناگهان فرياد مىزند : اين نعمتها همانها هستند كه در زمان قبل ، يعنى در دنيا روزى من شده بود ! آرى ، وقتى نعمت تبديل به عبادت شود ، عبادت تبديل به قبولى مىگردد و قبولى تبديل به بهشت و اين همان است كه قرآن مجيد مىفرمايد :
[ وَ بَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ كُلَّما رُزِقُوا مِنْها مِنْ ثَمَرَةٍ رِزْقاً قالُوا هذَا الَّذِي رُزِقْنا مِنْ قَبْلُ وَ أُتُوا بِهِ مُتَشابِهاً وَ لَهُمْ فِيها أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ وَ هُمْ فِيها خالِدُونَ ]
« 1 » .
و كسانى را كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته انجام دادهاند ، مژده ده كه براى
هامش
( 1 ) - بقره ( 2 ) : 25 .