خداست و احدى غير او در ساختن نعمت و ارائه و مرحمت آن به انسان دخالت ندارد .
قرآن براى شخص انسان و نعمتهايى كه در اختيار اوست ، در عالم آفرينش جايگاه بلندى قايل است و او را از بسيارى از موجودات غيبى و شهودى از نظر استعداد و قوّه برتر مىداند .
انسان در خانهء خلقت ، ميهمان عزيز خداست و ساير موجودات عالم بنا به فرمودهء قرآن ؛ خدمتگزار او در كنار سفرهء جهانند .
انسان بين خدا و تمام نعمتها قرار گرفته و چيزى بر او مقدّم نيست و وظيفه و تكليف و مسؤوليت سنگين او در اين است كه نعمت را طبق دستور به خود منتقل كند و خويش را با آراسته كردن به نعمتها كه در وجود او تبديل به قدرت مىشود ، به مقام قرب حضرت دوست برساند .
تمام نعمتهاى الهى در راه كمالند ، ولى براى رسيدن به كمال بايد از كانال وجود انسان بگذرند ، بنابراين تمام نعمتها در انتظار اين هستند كه انسان آنها را به خود منتقل كند و خدا در انتظار اين است كه انسان پس از صرف نعمتها خويش را به خدا برساند .
در حقيقت ، نعمتها بايد به حضرت حق برگردند و راهى جز اين ندارند كه دست به دامن انسان بزنند و از طريق او به حق برسند .
واى به حال كسى كه از اين معنى غافل گردد ، نعمت را از خدا نبيند و آن را مصرف كرده ، پس از مصرف در گردونهء گناه قرار دهد ، آن زمان است كه از رسيدن نعمتها به كمال جلوگيرى كرده و در حقيقت به تمام نعمتهايى كه مصرف كرده خيانت ورزيده آن هم خيانت در سطحى كه حسابش از عهدهء انسان خارج است .
اگر كارگاه وجود انسان به نور معرفت روشن باشد و به حقيقت تربيت ، آراستگى
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 319
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٣١٩