[ وَرُؤْيَتُكَ ذِكْرَكَ لَهُ تُورِثُكَ الرِّيا وَالْعُجْبَ وَالسَّفَهَ والْغِلْظَةَ فى خَلْقِهِ وَاسْتِكْثارِ الطَّاعَةِ وَنِسْيانَ كَرَمِهِ وَفَضْلِهِ ]
متوجه باش ذكرى كه نسبت به حق دارى ، به توفيق خود اوست ، مبادا فكر كنى كار تو است كه تو قدرت بر انجام هيچ كارى ندارى ، اگر عنايت و محبت او نباشد ، يك ذكر يا يك ركعت عبادت از دستت بر نخواهد آمد .
اگر ذكر خود را ببينى ، به تدريج به ريا و عجب و سفاهت و تندى با خلق دچار خواهى شد و طاعت و ذكرت به نظر زياد خواهد آمد و كرم و فضل حضرت دوست را فراموش خواهى كرد ، آن زمان است كه در پرتگاه سقوط قرار خواهى گرفت و عاقبتِ بدى ، پيدا خواهى كرد .
[ وَلا يَزْدادُ بِذلِكَ مِنَ اللّهِ إِلّا بُعْداً وَلا يَسْتَجْلِبُ بِهِ عَلى مُضِىِّ الْأَيَّامِ إِلّا وَحْشَةً ]
در صورت دچار شدن به ريا و عجب و سفه و غلظت نسبت به خلق ، نتيجهاى جز دورى از حضرت نخواهى داشت و از عمر گذشتهات ، جز وحشت و نفرت حاصل نخواهد ماند .
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 289
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٢٨٩