گناه وقتى براى انسان آسان شد و به تدريج ظرف هستى انسان از گناه داراى زنگ و غبار كدورت شد و انسان انبار و منبع گناه شد ، مهر گمراهى و ضلالت بر پيشانى مىخورد و بدون شك انسان به كفر و شرك و نفاق و تمام رذايل اخلاقى آلوده خواهد شد .
در اين جهان ، حالى و صفتى خطرناكتر و زيان بارتر و خسارت آورتر از حال ضلالت و گمراهى نيست .
گمراهى و ضلالت ذلتى است كه انبيا و اوليا و امامان عليهم السلام دائماً بشر را از آن برحذر داشته و خود آنان - بنا به نقل كتب معتبره - در دعاهاى خود به وجود مقدس حضرت حق پناه مىبرند .
كسى كه دچار گمراهى است ، هم فاسد است ، هم مفسد ، هم مريض است ، هم مريض كننده .
ضلالت - به فرموده قرآن مجيد - خط پليد شيطان است و شيطان منبع شر و خبائث و آلودگىها و جنايات است .
هر انسانى در هر مقامى كه باشد ، اگر بر اثر هواى نفس به اين خط پليد متصل گردد ، به انواع ناپاكىها دچار شده و به وسعت ميدانى كه در اختيار دارد ، زيان و خسارت به بار خواهد آورد .
امام صادق عليه السلام در متن روايت ، عصيان و گناه را علامت ضلالت دانسته و اصل و ريشهء گناه را در غفلت از خدا مىداند .
آرى ، وقتى انسان از خدا غافل شود خودبين مىگردد و خودبينى نقطهءورود به ميدان جلب لذتها و شهوتهاى شيطانى است .
پروردگار بزرگ عالم از مسئلهء ضلالت و گمراهى اعلام تنفر كرده و گمراه و گم شده از راه را مورد بغض خود قرار داده است .
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 188
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص١٨٨